maken een vrouw gelukkig, denk ik.
(en kleedjes ook, vooral als ge ze voor de zomer koopt en pas na de zomer nog is kunt aandoen omdat je eindelijk die blinde rits hebt durven/kunnen vervangen)
Liefs, Melissa
ps. en niet letten op mijn onnozele pose, zo gedraag ik mij als Jan achter de camera staat 🙂
Enkele maanden geleden kreeg ik een mailtje van Delphine, de zus van Vincent met de vraag of ik een huwelijksshoot wou doen met Anna en Vincent die op 7 mei (mijn verjaardag :-)) zouden trouwen. Uiteindelijk door heel wat omstandigheden werd het huwelijk uitgesteld maar dit najaar hadden we de kans om de fotoreeks voor hun te maken als huwelijkscadeau van Delphine. Anna, een Filipijnse, woont hier in België met Vincent en ze waren beide zeer enthousiast en verliefd tijdens de shoot. Anna & Vincent leerden elkaar via internet kennen en na 2 jaar chatten besloten ze in de Filipijnen op reis te gaan. Het was meteen grote liefde en nu zijn ze dus ook getrouwd.
Anna en Vincent, ik wens jullie samen een zeer mooie toekomst en ook een prachtig extra huwelijksfeest volgend jaar in de Filipijnen 🙂 Dat jullie jaren samen even warm en liefdevol mogen zijn als de dag van de shoot!
Veel liefs,
Melissa
Ohkéé oke, het is geen vrijdag, iedereen weet dat maar wat is er mis met even denken dat het vrijdag is ook al is het dinsdag en hadden we liever dat het al bijna weekend is? Niks toch…
En eigenlijk komt het gewoon lekker handig uit want ik heb ontzettend zin om te schrijven over een nieuwe serie op tv namelijk NEW GIRL. Sinds enkele maanden staat woensdag (ja morgen dus ;-)) in mijn agenda aangestipt als NEW GIRL – dag. Mijn grootste stijlicoon allertijde – Zooey Deschanel – speelt namelijk de hoofdrol in deze reeks. Ze mocht nog in de slechtste film spelen, ik zou hem nog kijken (of misschien is dat niet helemaal waar want ik heb een hekel aan slechte films kijken en vind dat tijdverdrijf en mijn tijd is ozo kostbaar want ik weet nooit wat eerst doen enzo) maar anyway, NEW GIRL lijkt mij (behalve dan dat Zooey erin meedoet) ook gewoon een supertoffe reeks te zijn. De eerste aflevering is al enkele dagen online te vinden maar ik heb me keurig kunnen bedwingen om hem nog niet te kijken en dus is het morgen D-day!
Is het niet onnozel om te schrijven over een reeks die nog niet echt bestaat en toch al aan te prijzen? Ja misschien wel, maar ik ben opgetogen en kan niet wachten 😉 en dus moet ik dat met jullie delen.
Anyway voor al diegene die de reeks gaan volgen,
laat me weten wat jullie er van vinden!
Liefs,
Melissa
ps. en omdat Zooey mijn stijlicoon allertijde is en ik bovendien vandaag een sollicitatie deed (ik blijf fotografe hoor, geen paniek ;-)), vond ik het “cadeautje-aan-mezelf-tijd” en kocht ik een krullenset, kan ik mijn stijlicoon ook nog even haarsgewijs achterna voor de tv-premiere morgen! 😉
Enkele weken geleden kreeg ik van Anneleen, de mama van Fedde, de vraag of ik als fotografe haar kleuterklasje in Herentals wou bezoeken. Met een beetje zenuwen maar heel veel zin, zei ik JA! Ik ben altijd al heel erg bezig geweest met kleine kinderen en heb zelfs nog even overwogen om kleuterjuf of iets anders te worden dus toen Anneleen me vroeg, was ik meteen weg van het idee.
Anneleen had de kleuters van 4 tot 5 jaar een hele week al spelend les gegeven over fotografie, de kinderen kenden de onderdelen van een camera, de verschillende soorten van foto’s en waren ontzettend benieuwd en lief.
Eerst mochten ze mij enkele vragen stellen (“mogen wij een modellenpose?” doen was ronduit schattig) en daarna had ik een photobooth opgesteld om hun met leuke attributen te fotograferen. De ouders krijgen de foto in een zelfgemaakte kader kado!
Het was een enorm leuke ervaring maar ik heb vooral heel veel respect gekregen voor die kleuterleidsters die 25 kinderen moeten stil en aandachtig houden. Ik ga er dan ook vanuit dat 25 kinderen iets teveel is, 24 is ook genoeg Jan 😉
Liefs,
Melissa
Anneleen nam ook enkele foto’s van de klas in actie 🙂
proficiat Elisanna, gelieve mij je adres te mailen en het pakketje komt dan heel erg snel je kant op!
niet gewonnen? Er komt binnenkort alweer een leuke GA dus hou de blog in het oog.
Zelf iets weggeven? Gelieve mij te mailen!
Een trouw vlak voor de deur, wie heeft dat al mogen fotograferen. 30 juli hoefde ik enkel wat stappen uit de deur te doen en daar was ik al, bij het kerkje van Herentals waar An en Stefan zouden trouwen. Na enkele minuten waren ze er al, tijd om na hun burgerlijk huwelijk (al een tijdje geleden) ook hun ja-woord te geven in de kerk van Herentals. Na het kerkelijk huwelijk zijn we samen nog snel iets gaan eten bij de ouders van Stefan. Omdat hun feest pas 31 juli was, hadden we de ganse namiddag om foto’s te maken. De fotoshoot ging door op hun vroegere peda te Leuven, waar ze allebei geneeskunde gestudeerd hebben. Het was leuk om met hun herinneringen op te halen. Samen door de gangen wandelen, het vroegere kot van An tegenkomen, de eetzaal, hun plekjes en herinneringen. Na de shoot ging ik huiswaarts, het feest was namelijk pas op 31 juli (de dag erna).
Het feest ging door bij An en Stefan thuis, ja hoor, dat prachtige vintage-achtige huis op de achtergrond is van hun! Mooi en origineel hé? Het is een huis uit de jaren 70 dat ze nog mooi willen opknappen, maar ik ben er nu al jaloers op hoor 🙂 Na de receptie en wat familiefoto’s kon het feest beginnen, lekker eten, leuke mensen om hun heen en samen dansen op de dansvloer.
Wat kan je nog meer wensen op je trouwdag?
An en Stefan, bedankt dat ik bij jullie mooie dag kon zijn.
Ik wens jullie al het goede toe, ook voor jullie kleine Sebastiaan en Alexander!
Veel liefs,
Melissa
ps. Wie An en Stefan herkent, ze hebben enkele maanden geleden ook een familieshoot gedaan, dus dat zou wel eens kunnen 🙂
De meeste mensen die mijn blog al een tijdje volgen weten dat ik in 2008 mijn mama aan kanker verloren heb. Veel heb ik er hier niet over geschreven, ik heb altijd het gevoel gehad dat er toch geen echte ruimte was of mogelijkheden waren om te beschrijven wat ik voelde, gezien heb en vooral gedacht heb. Het is iets onbeschrijfelijk om iemand waarvan je tot in het diepst van je hart voor de rest van je leven wil blijven houden en haar dicht bij je hebben, te zien verdwijnen. Langzaam. Niet doodgaan was het ergste, het afzien was dat des te meer. Mensen schrijven, zeggen, smsen en mailen je dat ze verslagen zijn door “het nieuws” – ze dachten allemaal aan doodgaan. Uiteindelijk was de periode ernaar toe voor mij veel erger. Omdat ik nooit dacht dat ik het echt zou kunnen neerschrijven, heb ik dat ook niet gedaan. Vandaag stuitte ik toevallig op het internet op deze mini-serie rond Tim LaFollette, die pas gestorven is aan de ziekte ALS. Alhoewel het geen kanker is, is de strijd dezelfde, omgaan met aftakeling en de dood. Misschien zegt deze reeks nog het meest over hoe het leven was in 2008. Ik kan het zelf nog niet goed om de reeks te gaan bekijken, al hoop ik het toch te kijken in de toekomst, maar misschien lukt het jullie wel.
Often Awesome The Series Official Trailer from All Aces Media on Vimeo.
Klik hier om de ganse web-serie te kijken en volg hun verhaal vanaf de diagnose tot zijn dood.
Hopelijk halen jullie er allemaal iets uit, al is het maar dat sprankeltje geluk dat we elke dag meedragen maar soms vergeten. Misschien begrijpen jullie wat sommige mensen op dit moment of in het verleden (en jammer genoeg in de toekomst) meemaken en kan het een hulp zijn. Misschien halen jullie er allemaal wel iets anders uit maar in elk geval hoop ik dat de stem van Tim levende blijft via deze reeks.
Veel liefs,
Melissa
toegegeven, het is eventjes geleden dat ik nog een giveaway online gezet heb, maar hierbij eindelijk nog eens eentje. Jullie cadeautje lag hier al een tijdje te wachten om gefotografeerd te worden maar vandaag is het gelukt.
Meedoen is eenvoudig:
– fan worden van Melissa Milis Photography en Tiene op facebook
– een berichtje schrijven over deze GA op twitter/facebook en of blogger
– een berichtje achterlaten op deze post en vermelden waar je berichtjes hebt achtergelaten.
De winnaar zal 11 september bekend gemaakt worden!
Veel succes
Melissa
Laura & Leon deden enkele weken geleden een verlovingsshoot bij me, slechts een 3tal weken voor hun huwelijk. Het weer was toen verschrikkelijk, misschien herinneren jullie je het nog maar we hebben de shoot uiteindelijk tussen enkele buien toch nog kunnen doen. Op hun trouwdag was het gelukkig heel erg mooi weer. Ik ontmoette het koppel die dag bij hun thuis, na heel wat verkeershinder was ik een kwartiertje later (wat ik helemaal niet graag ben op een trouw natuurlijk) maar Laura sms’te me dat het helemaal geen probleem was. Bij mijn aankomst bleek ook waarom, heel de familie was aanwezig bij hun thuis en alles ging nog super relaxt, Leon was aan het gamen met de broer van Laura en de rest van de familie zat ook nog lekker relaxt in de zetel.
Tijd voor Laura om zich klaar te maken. Ook dat was geheel ontspannen, het kapsel werd door de mama gedaan (die het kapsel via internet had leren maken) en de make-up door Laura zelf. Laura begon zelfs op hun grote dag nog stukjes van haar haren af te knippen, ik stond met grote ogen te kijken. 😉 Leon maakte zich in de kamer ernaast klaar. Super makkelijk en leuk voor mij, ik kon van de ene naar de andere kamer. Spannend zelfs een beetje. Na het aantrekken van de prachtige jurk van Laura (die ze op maat liet maken), ging ik met Leon de bloemetjes ophalen. Het was een leuke rit in hun trouwauto (al moeten de mensen op de weg gedacht hebben “wat is dat voor een gewone bruid” ;-))
Na de first see, zijn we allemaal samen naar het stadhuis gereden en zijn Laura en Leon in intieme kringen getrouwd. Ik vond dit het mooiste stadhuis dat ik in men leven gezien heb, ook zo een gezellig dorpje. Fantastisch mooi. Jammer dat we niet langer konden blijven want meteen daarna reden we een klein uurtje richting de feestlocatie. Nog steeds in dezelfde intieme kring hebben we samen gegeten en gedronken. Geen typisch uitbundig feest voor alle kennissen, vrienden en familie. Enkel de dichte kring voor een gezellig etentje bij zonsondergang voor Laura en Leon. Ik vond het prachtig van hun dat ze deze keuze gemaakt hadden. Ze beschreven zichzelf ook als niet al te uitbundig en vonden dit de manier om hun trouwdag te vieren. Ze hadden geen betere keuze kunnen maken.
Tussen de etentjes door hebben we nog snel wat tijd gemaakt voor een kleine shoot (op dezelfde locatie), ik vind de foto’s zelf supermooi en ik hoop dat ik de sfeer tussen Laura en Leon heb kunnen vastleggen hiermee: warm, ingetogen, samen, sterk en toch ook een tikkeltje apart en alternatief. Mooi, is nog het beste woord.
Geniet van de reeks.
Liefs
Melissa
Een tijdje geleden ging ik op locatie-hunt met Liesbeth & Nic voor hun trouwfoto’s. We bezochten de oude mijnen in Beringen en bij het rondwandelen ontdekte ik een klein zwart boekje op de grond. Ik nam het mee en vond er verschillende rare aantekeningen in, budgetten, iets met douane, afspraken, websites (zelfs paswoorden), allemaal in het frans. Ik besloot de eigenaar te zoeken en na een tijdje heb ik de eigenaar gevonden.
Alain-Pascal Housiaux, is de man achter het zwarte boekje. Hij is art-director en heeft al enkele films gemaakt. En blij dat hij was dat ik het boekje gevonden had 😉 Ondertussen is het weer op weg naar de terechte eigenaar, ik hoop dat hij nog veel films mag maken en mooie locaties mag bezoeken (maar vooral geen boekjes meer kwijt speelt want mijn nieuwsgierige geest kan dat niet aan om nog een keertje zo een boekje te vinden ;-))
Veel liefs,
Melissa