BRIEVEN AAN SEM | 8 MAAND


Vinnig klein mannetje van me, je bent al de 7 maanden voorbij en plots lijkt je eerste verjaardag in men hoofd al héél dichtbij. Zeggen dat dit jaar voorbij gevlogen is, dat is een beetje liegen want wat is het ook tergend traag gegaan op slechte momenten maar o wat gaat het ook snel langs de andere kant. Héél dit mama verhaal blijft er eentje van uitersten.

Nu je bijna 8 maand oud bent, mocht je voor het eerst mee met je opi op het vliegtuig voor je eerste buitenlandse uitstap (die in de buik niet mee geteld want toegegeven dat waren er toch wel wat ;-)) We trekken voor een kleine week naar Italië waar mama en papa huwelijken shooten en jij in tussentijd bij opi blijft. Ik schrijf deze tekst dan ook op een bankje in ons hotel terwijl jij ligt te slapen.

Zo reizen met je, is ook (alweer) een grote aanpassing. Mama en papa waren nogal van het -van hot naar haar- type en nu jij er bent moeten we onze dagen daaraan aanpassen. Daar heb ik grote moeite mee want nietsdoen of iets wat bijna in die categorie valt, dat ben ik echt niet gewoon! Ik schaam me een beetje als ik het neerschrijf want jij bent echt niet meer de moeilijkste baby (zoals je in begin wel eens was) en dus prijzen we ons gelukkig maar ons leven ziet er zo anders uit dan een jaar geleden en ik moet mijn weg nog vinden!

Dat reizen is dus nog wat zoeken… maar verder gaat het steeds beter en beter. Iedereen is zo gek van je (de italianen inclusief; ‘oh belle bambino’ hoor ik hier heel de tijd). En terwijl mama en papa zich terug een weg zoeken in hun werk, hebben we enorm veel hulp van je meter, grootouders en overgrootouders! Daar zijn we zo blij mee!

Nog groot nieuws want je bent officieel een doorslaper (of je slaapt nu meestal minimum 6uurtjes achter elkaar en dat is naar het schijnt “doorslapen”). Ik kan je zeggen dat we daar na 8 maanden héél blij mee zijn & ik het nooit geloofd had, hadden ze het mij 2 maanden geleden gezegd. Het is raar hoe snel je weer went aan meer slaap en hoe geradbraakt ik ben als je toch nog eens een nacht minder goed slaapt. Ik heb ook geleerd dat als er ooit nog een baby komt, ik sneller zal zeggen ‘hier hou hem maar even bij en ik ga slapen’. Dat af en toe doen heeft me zoveel deugd gedaan en af en toe een nachtje op hotel gaan voor werk, deed me weer energie hebben om het weer een week aan te kunnen dus ja, dat staat op mijn ‘to do’ list bij een volgend zusje of broertje voor jou! Behalve doorslapen hebben we ook eindelijk een ritme in je dag. Dat is fijn om te hebben en geeft rust voor ons allemaal. We weten waar we aan toe zijn en jij geniet ook van deze structuur.

Nu je 7 maanden bent, eet je lustig fruit en groentenpap (gaat vlot binnen hoor!) en maak je geluidjes. De hele dag lang liefst. Je favorietje van het moment moet wel het ‘brrrr’ doen met je onderste lip tussen je kaken. Naar het schijnt leerde opa dat… Je bent ook gek van het badje in de gootsteen en je flesjes melk (we mogen het niet laten zien want als je het flesje in de gaten hebt moet je het meteen hebben of er gaat een saldo af!)

Ook op de crèche vinden ze je een klein lief dotje dat de hele dag lacht en enkel weent wanneer het eten niet snel genoeg komt (net mama!). We zijn je ook aan het leren uit een beker te laten drinken en dat vind je super leuk (wel veel gemors hoor). Oh en ja, daar zijn ze dan, je eerste tanden staan te piepen. Onderaan je mondje staan ze klaar. Piep tandjes, tot volgende maand!

Véél liefs,
Mama

Alle foto’s werd genomen met deze leuke camera!

SHOP THE POST

BRIEVEN AAN SEM | 6 – 7 MAAND


Liefste Sem,

Hier zit ik weer, klaar om je een briefje te schrijven. Trots dat ik het kan volhouden (tijd maken, niet eenvoudig als ik de huidige trend mag geloven maar wees gerust, bij elke trend komt een tegenbeweging en dus hou ik mij klaar voor de generatie lui die eraan komt. Ik neem alvast een abonnement).

dscf6033

Ik start deze maand met mij te verontschuldigen over alle zwartgallige en negatieve dagboeken die je over je kreeg de afgelopen maanden. Met schaamrood op de wangen lees ik ze nu af en toe nog eens en dan ben ik veelal blij dat deze weken achter me liggen (of toch ongeveer, zo lees je in dit dagboek alweer) maar toch ben ik ergens ook blij dat ik ze neergeschreven heb… voor mezelf, voor alle andere mama’s die er op deze mooie planeet niet altijd mooie kraamweken hebben opzitten of gewoon voor jou. Het is gek te bedenken dat jij binnen 15 jaar niets meer zal herinneren van hoe ik ’s nachts wel eens grommend of huilend (papa gaat dit beamen, geen geduld heb ik) naast je bed stond (geen paniek, ik pak je terug binnen 15 jaar, don’t you worry), vloekend dat je weer eens wakker was. Of hoe je voor het eerst in een zwembadje zat op mama’s en papa’s verjaardagsfeestje een week geleden of hoe ik je kan overladen met kussen in je nek en hoe je dan ontzettend moet lachen (hopelijk doe je dat binnen 15 jaar nog steeds? ik betwijfel het dus geef er je nu genoeg voor de komende 15 jaar als dat goed is). Ik zie je groeien lieve kleine (steeds groter wordende) Sem en ik kan niet anders dan elk moment vast willen houden. Je armpjes en beentjes zijn kleine worstjes geworden waarin ik het liefst van al wil bijten, je haartjes beginnen (eindelijk!) te groeien en dus kan ik ze aaien en je oogjes… ja wat moet ik daar over zeggen, ik verdrink in je blauwe kijkers.

dscf6042

Een half jaar al sinds je geboren bent. Het is onwezenlijk. Langs de ene kant lijkt het gisteren maar anderzijds lijkt het alsof je er altijd was. Ik voel steken in men hart wanneer je weer iets nieuw kan en dus niet meer klein bent maar tegelijk loopt mijn hart over van vreugde omdat je toch echt wel een flinke, knappe en enthousiaste baby bent die weer iets nieuw geleerd heeft. En wat een vaart neemt dat zeg… Baby’s leren zoveel. Ik kan het amper volgen kleine man.

Je favoriete bezigheden op dit moment? Ik denk dat spetteren met je beentjes in bad toch wel je topfavoriet is. Af en toe afgewisseld met plassen op papa of mama net voor je in bad moet (goed zo,spaar ons in bad of erna ;-)). Vervolgens staat opstaan (en dat liefst zo snel mogelijk – rustig tijd om wakker te worden doe jij liever niet aan mee) toch ook wel in je top drie denk ik. Papa en ik houden het liever rustig in de ochtend dus proberen we het wat dragelijk te maken door je mee in bed te nemen voor we ook echt opstaan maar meestal ben je dan al zo actief en heb je een smile tot achter je oren dat we er toch snel aan moeten geloven. Papa is meestal de gelukkige om je mee naar beneden te nemen want toegegeven, een ochtendmens gaat mama geloof ik nooit worden. Eeuwige dank en een groot applaus graag voor papa!

dscf6030

Die samenwerking tussen mama en papa trouwens is er nog steeds. We waren wat uit ons lood geslagen na je geboorte en toegegeven er is een beetje een rouwperiode geweest ook want ineens had ik het gevoel dat een deel van mijn relatie met je papa voorgoed voorbij was. Dat is ook zo. Lekker lang knus in bed liggen, ’s avonds uren babbelen bij een glas wijn of dineren tot laat in de nacht en samen filmpjes kijken en luide muziek draaien. Het is allemaal een beetje uit onze handen geglipt en misschien vond ik dat nog wel het allermoeilijkste aan mama worden. Ik heb een deel van mijn relatie met je papa moeten achterlaten (ja dat komt vast wel terug en tot dan leg ik dat deeltje mooi ingepakt naast me weg maar o wat heb ik het moeilijk gehad met dat inpakken en loslaten lieve Sem).

Papa en ik hebben trouwens stiekem nog eens mogen glunderen naar dat ingepakt stukje van onszelf want we zijn voor het eerst samen weer op pad gegaan voor ons werk. We bezochten het fantastische Santorini (dat we al kenden van onze eerste vakantie samen, een heel aantal jaren geleden). Ditmaal werden we verwacht als fotografe en videografe voor dit fantastisch huwelijk en oh wat was het fijn om dit samen te doen. Nog eens gewoon lekker met twee. Heerlijk was dat! Je meter en je oma hebben het hier thuis van ons over genomen en vonden het toch ook wel zwaar met je ’s nachts. Ik was (stiekem) toch ook wel blij dat te horen want iedereen die je overdag kent of ziet vind je de grootste schat op aarde (dat is ook zo, je lacht de HELE tijd en pakt echt iedereen in van de eerste seconde dat ze je zien). Het zijn echter de nachten die het nog steeds heel moeilijk maken. Dat bevestigd krijgen na enkele nachten opvang was goed (we zijn niet gek, het is echt wel zwaar, we doen alles wat we kunnen, don’t worry, het is oké om te klagen).

dscf6034

De nachten dus, die gaan nog steeds niet goed. Eerder slechter dan slecht. Er zijn de afgelopen weken veel nachten geweest waar we elk uur minstens 1 keer aan je bed stonden om je een tutje te geven, je te troosten of je een flesje te geven. Niet zo zeer omdat je niet kan zonder flesje, wel omdat je al 2 maanden chronisch aan het hoesten bent. De ene virale infectie na de andere heb je (yay voor crèche) maar dat komt voornamelijk door die verdomde reflux. Nu je groenten en fruit eet dachten we dat die wel eindelijk zou verdwijnen maar nee. Om het met de woorden van de arts te zeggen: ‘je hebt reflux in alle soorten en maten en Sem heeft jammer genoeg de zware vorm gekregen’. En toen vervolgde de arts met: “we hopen vanaf 8 maanden beterschap te zien nu we de medicatie verhogen maar hou je maar klaar voor 6 weken gehoest nu zijn slokdarm verbrand is.” En daar gingen we dan. Al zo dood en met een slaaptekort om U tegen te zeggen stonden we terug thuis met het nieuws dat het enkel nog erger zou zijn de komende 6 weken. Halleluja.

dscf6040

En dat is het dus ook geworden. Om de 30 minuten wakker worden van je eigen gehoest, het is vast niet fijn kleine Sem. Wij vinden dat ook balen. Toch kan ik weer het licht zien en denken: het geeft niet. Ons kind is verder wel gezond, mooi, lief, vertederend en er zijn zoveel ergere dingen op de wereld. Toegegeven, mijn job combineren met onze niet bestaande nachtrust is niet altijd eenvoudig maar gelukkig heb ik een fantastische familie die helpt, een geweldige man die 100 keer meer geduld heeft dan ik tijdens nachtelijke uurtjes en is het allemaal nog niet zo erg als je weer ‘helder’ kan denken na een werktrip met hotel en inhaalslaap. Ooit komt het vast goed met ons en vinden we een fijn ritme.

Ik ben verdomd blij met je lieve Sem.
Crèche-snotjes, nachtelijke brulpartijen, pipi-voor badjestijd inclusief.
Kom hier kleine hartendief, dat we nog even kussen (en daar om lachen) omdat het gewoon nu nog kan.
Kom hier dat ik je in de armen van papa duw als ik het even weer niet meer zie zitten.
Kom hier dat we nog veel maanden samen mogen leren en ontdekken.
Kom hier want wij zijn fantastisch samen.
Ik wil ons drie, ons gezinnetje, voor geen geld van de wereld meer missen.

Dikke kussen, mama

 

PS. Wanneer je 7 maand werd ging jij ook voor het eerst op reis! Samen naar Italië, wat was dat heerlijk! Snel een verslag!

Alle foto’s werd genomen met deze leuke camera!

SHOP THE POST

Brieven aan Sem | 2 maand


sem-maand2-49

Loslaten.

Loslaten dat jij niet meer in mijn veilige buikje zit (want dat besef is er nu pas).
Loslaten dat je pijn hebt door die verdomde reflux en darmkrampjes (maar ik doe er alles aan om je te helpen)
Loslaten dat ik niet elke nacht evenveel slaap (halleluja voor instagram en online shoppen snachts)
Loslaten dat ik geen perfecte moeder ben, dat perfectie niet bestaat (maar ik ga toch mijn best doen)
Loslaten dat ik niet van in begin een roze wolk voelde (en die misschien niet eens bestaat, moeders die anders beweren – zwijgen of ik trek uw haren uit)
Loslaten dat die moeders waarover ik hierboven schrijf het toch makkelijker hebben (ik zit nu eenmaal met een huilbaby en moet daarover niet klagen, ik had zelf een perfecte zwangerschap en bevalling, wellicht trekken andere moeders met een minder goede ervaring op dat vlak daardoor net mijn haren virtueel uit)
Loslaten dat de borstvoeding misschien niet perfect gegaan is (maar ik nu ondanks dat na 2 maand toch nog steeds BV geef!)
Loslaten dat ik gewoon moet stil zitten (wat kan ik dat slecht lieve Sem) en dat ik ook moet stil staan (want je bent al 2 maand en de tijd vliegt!)

sem-maand2-6sem-maand2-8

Twee maand oud. Het is een cliché maar wat is ie waar. Je bent al twee maand oud. Langs de ene kant willen we je zo snel mogelijk zien groeien (want wat is deze eerste periode zwaar voor ons) maar langs de andere kant wil ik je voor eeuwig op dit poppetjes kleine formaat houden zodat ik je warme lijfje tegen dat van mij kan leggen en je dan als een engeltje (soms toch) in slaap valt en ik je adem tegen die van mij voel, onze buiken synchroon en onze hartjes vol. Papa vind dat ook geweldig denk ik. Hij kan niet wachten om je te knuffelen als hij thuis komt. Ik vind dat enerzijds geweldig om te zien, anderzijds heb ik hem af en toe gehaat omdat hij gewoon weg kan van dit huil-huis waarin wij wonen sinds jij er bent & dus even kan ontsnappen.

sem-maand2-47

Een huil-huis dus. Vorige maand deed ik het al in geuren en kleuren uit de doeken en deze maand ging onze zoektocht naar verlichting voor je reflux verder. Uitgebreid ga ik er niet over schrijven maar we probeerden alles uit (osteopaat, homeopaat, reguliere geneesmiddelen, massage, … enfin alles) en alle beetjes deden iets (niet genoeg om je gelukkig te maken maar hopelijk was het toch dragelijk voor je). 

Het eerste lichtpuntje kwam er rond 6 weken toen de borstvoeding van de ene dag op de andere makkelijker werd. Tijdens onze zoektocht naar verlichting voor je reflux kreeg ik van iemand de tip om echt niet meer zo lang te voeden (op dat moment kon je nog altijd 45min aan de borst hangen zonder teken te geven dat je ‘genoeg’ had). Ik was op dat punt totaal op… had alles gedaan wat ik tijdens de bv-cursus geleerd had: gewoon op vraag, je kind weet wanneer het honger heeft en wanneer hij genoeg heeft. Borstvoeding is ook troost. Dus ik bleef vechten, doorbijten (de pijn en het emotionele) voor hem. Ik was OP. Figuurlijk en letterlijk.

sem-maand2-42sem-maand2-46

Toen ik de tip kreeg om slechts 20 minuten de borst te geven (altijd beide zodat je zeker genoeg had) en dat een baby op 7 min een borst kan leegdrinken als hij wil… besloot ik het te proberen. Volgens haar zouden je refluxklachten er mede komen omdat je bleef drinken aan de borst uit troost en door zoveel (extra) melk binnen te krijgen & de maag de hele tijd te doen werken maakte ik eigenlijk enkel het probleem (reflux) groter en waren we in een vicieuze cirkel beland. Die woorden moest ik niet lang laten binnen sijpelen. Het was dat of opgeven. Ik kon niet meer. Bijna 6 weken lang was ik al 24/24 bezig geweest met voeden. Mijn borsten deden pijn, ik was emotioneel een vot en huilde veel. Troost zou je krijgen aan het tutje (dat je toen al kreeg af en toe) en eten aan mijn borst. Na de voeding mocht je nog bij me blijven liggen (lekker warm en vertrouwd) maar troost, nee dat was nu echt voor het tutje want van mama bleef anders niet veel meer over behalve een emotioneel wrak dat op breken stond. Opgeven wou ik niet, dan was het maar op deze manier!

Wonder boven wonder, het werkte. Ik had me verwacht aan veel gehuil en protest maar nee. Het werkte verdomd goed. Na 20 a 25 minuten haalde ik je af, af en toe met wat geknor maar dat loste we op door je tutje even nat te maken (met water, gaviscon of borstmelk) en die te geven. Zo simpel was het dus. Mijn borsten werden terug een beetje mijn eigendom en ik had voor het eerst geen (of weinig) pijn meer bij het voeden. Zaligheid. De zoektocht bracht ons op een mooier pad en we konden eindelijk werken aan die verdomd belangrijke band die ik tot dat moment echt nog altijd niet voelde. De pijn van de borstvoeding stond tot dan voorop en genieten deed ik niet.

sem-maand2-18extra

Je begon ook een beetje langer te slapen (op je hoogtepunt zelfs 6u achter elkaar!) en daar zijn we heel erg dankbaar voor. We proberen je een soort van ritme te geven door je ’s morgens altijd in je stoeltje te zetten, overdag met je rond te wandelen, je in de wipper te zetten of in je mandje te leggen. ‘S avonds houden we je zoveel mogelijk wakker zodat je ’s nachts goed slaapt. Meestal lukt dat vrij aardig en heb je ’s nachts nog 2 voedingen nodig.

sem-maand2-16

Rond 7 weken echter begon je te protesteren. Veel gehuil, ontroostbaar, buikkrampen. Mijn hopeloos gevoel kwam terug. Ondanks je eerste lachjes rond deze periode voelde ik mij terug verloren en totaal niet ‘verliefd’ op het kleine hummeltje dat je was. Na 4 dagen geen stoelgang werd ik erop gewezen dat er zoiets bestaat als suppo’s die je stoelgang op gang brengen. Mama was duidelijk niet voorbereid op mama zijn. De bevalling… ja daar had ik ALLES over gelezen maar wat erna kwam… daar had ik duidelijk niet bij stil gestaan. Op naar de apotheek voor die geweldige suppo’s en jawel… Nog nooit ben ik zo blij geweest met kaka-orkanen als toen (jij duidelijk ook). Weer iets bijgeleerd, weer een overwinning en je nam het mij in dank af want de volgende dag kreeg ik enkel glimlachjes aan tafel en hebben we één van die weinige zalige dagen gehad waarbij alles goed ging. Jij gelukkig, hier en daar een lach. Enkel wenen als je honger hebt en daarna in slaap vallen tegen mijn borstkas (zodat je lekker recht blijft en de reflux ten onder). Heerlijk.

Rond diezelfde periode kan ik ook eindelijk rust vinden in mijn hoofd. Ik heb de aller aller grootste moeite met het loslaten van mijn job. Niet werken, niets (of niet veel) kunnen doen in het huishouden, niet buitenshuis komen (ahnee, wie durft dat met een huilbaby zoals jij ;-)). Het is echt NIETS voor mij en ik voel me gevangen. Het moederschap is een straf. Zo ervaar ik het al enkele weken. Ik zit opgesloten met een altijd huilend klein aapje dat ik niet getroost krijg en mijn leven zal nooit nog goed komen. Dat is het gevoel dat me nu al een maand lang bekruipt maar ik besluit me neer te leggen bij de situatie. Mijn werk nog even opzij te zetten en het te bezien als een plus, een bonus, als ik er toch even mee kan bezig zijn. Het is geen ‘werkpunt’ meer in mijn agenda maar een extra, een dessert op een mooie dag wanneer jij gelukkig bent.

sem-maand2-1

Ik besef dat bezig zijn met jouw gelukkig maken nu het mooiste en beste doel is dat ik kan hebben. Het maakt mijn leven makkelijker en mooier en ik besef het is voor jouw ook niet makkelijk, dat nieuwe leven buiten mijn buik… Je moet voor het eerst kleren aan (dat vind je niet altijd even tof zo merken we), je darmen en maag gaan alle kanten op en je voelt voor het eerst honger en pijn (jammer genoeg nogal veel van dat laatste maar we doen ons best lieverd, echt – we doen zo ons best), je ziet dingen voor je ogen bewegen waarvan je niet eens weet of het je mama, papa of je eigen handen zijn (wat gek dat je dat onderscheid nog niet maakt).

Ik besef dat ik behalve gevangen ook gevangen zit met een klein lief opa’tje (ja we vinden echt dat je op een opaatje lijkt, al van in begin maar nu helemaal nu je haar bovenaan wat uitgevallen is) dat nog maar pas op de wereld is. Helemaal hulpeloos – misschien bang – af en toe in elk geval vrolijk als ik je lachjes zie wanneer ik tegen je praat – maar vooral nog helemaal aan het gewoon raken aan deze rare planeet met sprekende gezichten, woeste stofzuigers & auto’s (waarvan je in slaap valt), rare rommelende darmen die je wakker houden (en ons ook) dus wat moet ik klagen? Ik zal maar zorgen dat die aanpassing wat makkelijker voor je wordt en ondertussen zet ik mij tussen de borstvoedingsmomenten in de zetel met een goed boek. Iets waarvoor ik altijd al de tijd wou en nu eindelijk heb.

sem-maand2-50

Ik probeer te genieten aapje.

Niet mezelf teveel te verliezen.

Hopelijk lukt het ons.

Mijn kleine Yin, ik voel me steeds een beetje meer jouw Yang.

Mama

PS. we hebben voor het eerst kerst & nieuwjaar gevierd met jou erbij. kijk maar!

sem-maand2-41sem-maand2-40sem-maand2-32sem-maand2-29sem-maand2-37sem-maand2-34

SHOP THE POST