GIVEAWAY MEI {Ramsign}


De maand mei is officieël van start gegaan en om dat te vieren, is er weer een nieuwe giveaway voor mijn bezoekers! Deze maand kunnen jullie een emaille bord winnen van de Deense firma Ramsign. Ramsign is een kleine firma die handgemaakte emaille borden maakt.

Wat kunnen jullie winnen?

Je eigen persoonlijke emaille naam of nummerbord naar keuze (met je eigen naam, huisnummer…)

Wat moet je doen om dit te winnen?

– hieronder een comment schrijven met je favoriete emaille bord
– dit berichtje delen op je blog, fb of twitter (telkens één deelname)
*makkelijk delen kan met de knoppen onderaan.

Meedoen kan tot maandag 16 mei! Veel succes.


Ga alvast kijken naar de voorbeelden en kies je favoriete bord uit. Wie weet hangt het binnenkort bij je aan huis te blinken!

Veel succes,
Melissa

ps. ook sponsor worden van de blog? Gelieve mij te mailen!

Florida {Day 13: Key West – Home}


Zoals ik in mijn vorige post al schreef, was onze laatste dag eentje waarbij we helemaal van Key West naar Miami moesten terugrijden. Onderweg waren we van plan om de Everglades te bezoeken. Een echte NOT-TO-MISS ‘attractie’ in Florida. Onderweg stopten we even voor wat eten en om te tanken. Jan wou terug vertrekken toen de GPS ineens heel erg raar deed en ons om een PIN code vroeg. Dit hadden we van heel de reis nog niet moeten doen dus lichtjes in paniek zocht ik in het papier dat we meekregen van AVIS. GELUKKIG! Er stond een PINcode in. Snel invoeren en rijden maar. Niet dus. De PINcode was fout volgens de GPS. Zal vast wel aan mijn dikke vingers gelegen hebben (ahja het was warm hé). Nog eens. FOUT.

Oké, lichtjes zwetend bedachten we ons dat we veel geld hadden betaald voor road assistance. Bellen die handel. Na 1 gsm helemaal blut gebeld te hebben, hadden we enkel die van mij nog over, met net evenveel geld als die van Jan dus het leek al onmogelijk maar we probeerden toch. De man aan de lijn kon nog net zeggen dat hij ons niet zou terugbellen omdat we ‘europese’ klanten waren en toen stierf de lijn en stonden we ergens in the middle of nowhere, zonder hotel, gsm of gps.

We hadden 1 kaart bij, waar 100km gelijk was aan 5cm fzo. De enige oplossing leek ons om (nu we toch op weg waren naar Miami) naar de luchthaven te rijden. Dit was weliswaar nog een 200km verder maar we konden niet anders. Via de mini-kaart en de wegwijzers (die echt wel goed zijn in Amerika, thank god for that!) kwamen we aan in de luchthaven. Dik van ons klote gemaakt, 20 euro terug gekregen en een werkende GPS later, zaten we dus in Miami. Zonder de everglades te zien. Nog eens 300 km terugrijden voor dat park zagen we echt niet meer zitten (en dan nog eens een GPS hebben die het opgeeft, nee danku) 😉 We hadden die nacht toch een hotel in Miami zelf want de volgende ochtend zouden we heel erg vroeg opstaan om terug te keren naar België. Op naar het hotel dan maar. Genieten van een lange douche en nog wat shopping in de plaatselijke mall.

Vroeg het bed in en de volgende ochtend heel vroeg vertrekken naar de luchthaven. 2 dagen zijn we onderweg geweest naar huis. Eindelijk terug in België voelden we ons al snel terug thuis met onvriendelijk NMBS personeel en de LIJN die aan het staken was. Welkom terug.

Florida was fantastisch.
Ik hoop dat jullie ook genoten hebben van het verslag.


Eind februari vertrokken Jan en ik op twee-weken durende reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3 | dag 4 | dag 5 | dag 6-8 | dag 8-9 | dag 10-12

Veel liefs,
Melissa

PS. Diegene die het verslag op de voet hebben gevolgd, weten dat ik een weddenschap aanging met Mathias Vissers. Die mag mij nu pralinen of bloemen schenken want op mijn kalender staat 30 april en dat wil zeggen dat ik gewonnen heb. 😉

Florida {Day 10-12: Sarassota – Key West }


De avond dat we aankwamen in Sarassota zijn we langs de hoofdstraat gewandeld en hebben we lekker mexicaans gegeten, de volgende dag gingen we naar het strand. We kregen de tip van een familie die we ontmoet hadden in het waterpretpark in Orlando. Volgens hun waren er in Sarassote supermooie stranden met wit zand als babypoeder. Gelijk hadden ze. Enkel waren we zo slim geweest om geen strandhanddoeken mee te nemen (ahnee, we kwamen naar Florida om veel te zien, toch niet om op ons lui gat te liggen zeker?) en we hadden ons met olie ingesmeerd tegen de zon.

Beide waren dus heel erg fout. We lagen op die mooie babypoeder-zandstranden maar zagen er al snel uit als zandmannetjes. Alle amerikanen waren zo slim om ligstoeltjes mee te nemen (bijgevolg hadden ze geen last van het zand dat echt OVERAL inkroop en aan bleef plakken). Eventjes in zee gaan hielp voor enkele minuten. Het was dus behoorlijk vervelend en we besloten maar om even af te koelen en iets lekkers te gaan eten. Na die ‘afkoeling’ waren we vastbesloten om nog even terug te keren maar deze keer geen olie meer… dat ging verbazingwekkend goed… tot we terugwaren op het hotel en het tot ons doordrong dat we eruit zagen alsof we op een bbq hadden gelegen. Geen after-sun te bespeuren in onze reistas, en ik met de bibber en een zonnesteek onder een koude douche, reed Jan alle winkels af die nog open waren die nacht, op zoek naar after-sun voor Melissa de verrimpelde rode kreeft. Ik heb afgezien die nacht. Met koude handdoeken rond men lijf.

Maar hey – het was een prachtig strand.

Jammer genoeg hebben we van die dag geen foto’s. Het ultrafijne zand… ik was er eerlijk gezegd een beetje bang voor en mijn camera moest nog even mee. De dag na de zonneklop, was een enorm lange rit in de auto waar ik tegenop zag (met al dat pijnlijk vel). Gelukkig kon ik nog even rusten en bracht Jan ons veilig op de volgende bestemming: Key West.

Key West is een deel van de The Florida Keys, een archipel van meer dan 1700 eilandjes, waarvan slechts 45 bewoond. Het is het meest zuidelijk gelegen deel van Florida. Het is een heel erg lange aaneenschakeling van eilandjes en Key West is het laatste puntje. Het is slechts 4 mile lang en 2 mile breed. Enorm mooi daar. We wandelden zowel de hoofdstraat helemaal af (Duval Street) als ook het oudere gedeelte van Key West met houten huisjes en veranda’s. Erg mooi om rond te lopen.














(ja alweer mexicaans. Ik zei het toch?)

’s avonds deden we iets ‘typisch’ toeristisch en hebben we naar de zonsondergang gekeken in Mallory Square.

Het was een prachtig plekje om onze vakantie af te sluiten. We zouden de volgende dag al heel vroeg moeten vertrekken richting Miami, onderweg zouden we nog een stop maken in het heel erg bekende Everglades Park waar we al voorbij reden toen we van Sarassota naar Key West reden. Een park, kilometers lang, met veel krokodillen en ander groens 😉

Wat dat avontuur ons nog bracht, vertel ik jullie later.



Eind februari vertrokken Jan en ik op twee-weken durende reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3 | dag 4 | dag 5 | dag 6-8 | dag 8-9

Veel liefs,
Melissa

Florida {Day 8-9: Orlando – Sarassota }


Ohja we zijn terug in Florida mood dus waarom niet nog een postje doen vandaag 🙂 Wie weet haal ik mijn deadline nog 😉 Ik doe mijn best…

Vandaag vertel ik jullie een beetje over onze rit van Orlando naar Sarassota. Onderweg hebben we twee stops gemaakt, eentje in Tarpon Springs en ook nog in Ybor City (Tampa). Tarpon Springs is een griekse gemeenschap in Florida die leeft van de sponsindustrie en het toerisme. Ik denk ook dat er hier meer amerikanen een bezoekje brengen dan europeanen want idd, eenmaal aangekomen gaf het wel een beetje dat Griekse gevoel. Jammer genoeg waren we niet heel die afstand naar Florida gegaan om Griekenland tegen te komen. Dat viel dus een beetje tegen. Al hebben we in de Griekse bakker wel lekker gegeten en heb ik een typische roze flamingo gescoord! Die gebruikte ik ondertussen al in één van mijn shoots!

Op naar Ybor city dan maar, want het was weer een lange dag in de auto zitten. Het was een beetje zoeken want het centrum was afgesloten om één of andere reden. Na heel wat zoeken hadden we eindelijk parkeerplaats en bleek na wat wandelen dat het Fiesta Day was, een gratis familie-georienteerd straatfestivel die de latijnse immigranten viert. Iedereen was op straat, er werd gedanst, gezongen en veel gedronken en gegeten. Heel erg fijn om mee te maken maar eerlijk is eerlijk. We waren die dag zo moe dat we nog maar amper konden genieten van de ambiance.

Na een heerlijk soepje en wat op en af gewandel, zijn we dan ook verder gereden naar Sarassota waar we de winkelboulevard nog bij avond hebben afgewandeld en waar we een super mexicaans restaurantje vonden. Alweer mexicaans. Jawel. HEEEEERLIJK. En een kleine verslaving sinds 🙂

Op naar dag 10!










Eind februari vertrokken Jan en ik op twee-weken durende reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3 | dag 4 | dag 5 | dag 6-8

Veel liefs,
Melissa

FLORIDA {Day 6,7,8: Orlando}


3 dagen lang hadden we de tijd om Orlando te bezoeken. De langste periode dat we ergens zouden verblijven. Al is 3 dagen echt niet lang als je Orlando wil bezoeken. Je hebt enerzijds het supergekende Disney-Orlando, maar als je achter deze pretparken gaat kijken, zie je ook een alternatiever Orlando.

Zoals ik in mijn vorige post al schreef, waren we wel lichtjes in paniek over het hotel. Ik had namelijk wat verhalen gelezen over een ‘moord’ die in het hotel zou gebeurd zijn. Echt niet bevorderlijk om te lezen voor je vertrek 😉 dus met bang hart kwamen we aan in het hotel. De eerste dag informeerden we ons bij de ticket-balie (een balie in het hotel waar je tickets kan kopen voor al de attracties in de omgeving) naar de prijs voor een inkomticket van het Disneypark Epcot. Ik moet zeggen, een keuze maken tussen een 7tal pretparken, 2 waterpretparken van Disney en dan nog enkele andere attractieparken, is ECHT niet makkelijk. We wilden maar 1 dag spenderen aan een pretpark, 1 dag waterpretpark en 1 dag houden om het alternatievere Orlando te bezoeken. Uiteindelijk werd het Epcot. We informeerden bij de ticket balie naar prijzen maar dat bleek allemaal maar raar te zijn. Ze verkochten blijkbaar week-tickets die nog niet geheel voorbij waren aan 1dags-gasten. Goedkoper uiteraard maar toch maar vreemd. Zeker toen we ontdekten dat Disney ook met vingerafdrukken werkt (en wij dus overduidelijk een andere vingerafdruk hadden dan onze vroegere ticket-eigenaars – meer hierover later).

Onze eerste dag werd onverwacht een dagje in het Epcot (wegens moordzuchtige ticket-beheerders die ons absoluut die dag een ticket wilden verkopen en niet de dag erna). Het Epcot is een prachtig Disneypark. Heden en toekomst worden in dit park gecombineerd. Het park is opgebouwd rond een meer en is ENORM groot. Langs de ene kant van het park Future World, hier zijn de attracties gevestigd. Langs de andere kant van het park is er de World Showcase, opgebouwd uit verschillende stukjes die elk een ander land voorstellen. In elk ‘land’ kan je iets eten/drinken dat typisch is van hun streek. Allemaal heel fake dus. We zijn er doorgewandeld maar voor ons was het allemaal wat ‘plastic’ en goed voor even. In Future World deden we enkele attracties (maar de wachtrijen konden oplopen tot 3,5u dus dan geef je de moed ook wel op ;-)) De meest memorabele attractie moet wel de lancering geweest zijn. We hadden al eens een lancering meegemaakt in het Kennedy Space Center dus ik dacht dat we wel voorbereid zouden zijn. Niet dus. We hadden op voorhand moeten weten dat het niet goed zou komen. De keuze hebben tussen en ‘gewone’ of ‘echte’ vlucht en maar voor de ‘echte’ gaan omdat je zeker bent dat je het aankan… tot we in de lanceringsstoelen zaten en we de instructies kregen om vooral niet opzij te kijken en zeker ook de ‘kotszakjes’ te gebruiken als het nodig was. Ja hoor! Die zakjes zaten echt overal zodat je zeker niet zou missen. Bwurp. Het was nog NET niet nodig… maar deze lancering was echt gigantisch, in vergelijking met die o-zo-waarheidsgetrouwe bij de NASA. Goed genoeg om heel de dag misselijk te blijven.

‘S avonds gingen we naar de lichtshow in het Epcot en toen gebeurde het natuurlijk. ‘S morgens bij het binnenkomen van de parken, hadden we geen vingerafdruk moeten geven omdat het zo druk was maar bij het vallen van de avond en het opnieuw binnen gaan van het park, was het zover. Duimafdruk geven dus. Jan ging voor mij en kreeg al direct rood licht. na enkele keren proberen en veel zenuwachtige mensen achter me… besloot ik zelf ook te proberen en ik kon GELUKKIG door 🙂 Jan kreeg nog altijd rood en de park-medewerkster kwam eraan, gelukkig hebben we er ons knn uitlullen. Op naar de lichtshow. Heel mooi maar toch. De lichtjes in Aarschot zijn even mooi 😉

We hadden genoeg van al het Disney gedoe maar de warme zon gaf ons toch veel zin om de volgende dag naar een waterpretpark te gaan. We hadden maar 1 keuze (het andere park was gesloten voor herstellingen). Het was een superleuke en relaxte dag (die was echt wel welkom). We kwamen terug als knalrode kalkoenen en gingen nog snel op bezoek in Downtown Disney, een klein stadje van Disney met restaurants en bars. Het was echt IMMENS druk en urenlange wachtrijen om ergens aan eten te geraken. Echt geen aanrader als je sterft van de honger (zoals wij). Van het waterpretpark heb ik geen foto’s (water weet je wel ;-)) maar wel enkele van downtown disney (waar het duidelijk is dat ik er als een kalkoen uitzag ;-))

Met een zonneslag, keerden we terug naar het hotel.




De laatste dag hebben we besloten om iets helemaal anders te doen. Via designsponge hadden we een visiting tour in Orlando opgezocht. Errrrruug leuk. Ik kreeg de tip van de fotograaf Ryan Marshall, zelf ook een blogger. Hij gaf me de tip om hun city guide te volgen. Wat een geluk dat we hier een dag voor hebben vrij gehouden. Het werd mijn favoriete dag van de reis. Met allemaal alternatieve en leuke boutieks, drukkerijen, restaurants en bars. We reden door Winter Park en maakten een stop in de shop van Rifle Paper design. Ik was echt vreselijk onder de indruk van Anna Bond haar werk. Ik volgde haar al via internet en was zo blij dat ik tijdens onze reis een stop kon maken in haar omgeving. Echt schitterend (ik werd haast jaloers). Ik kocht wat kaartjes en verliet dan de übermooie shop met supervriendelijke mensen. Na de grafische shop, reden we naar een kunstenaarscafétje ‘stardust video & coffee‘. Een heel erg mooi café met duizenden films en boeken die je kon bekijken. Het café had enkele aparte hoekjes waar je kon werken. Het zat er vol creatieve mensen en het was zo inspirerend om daar te zitten en te genieten van een koffie. Ik wou dat ik eeuwig kon blijven (of het café mee kon verhuizen naar België).

Na nog enkele stops bij oa mama’s sauce (letterpress) en wat leuke winkels, besloten we om de dag af te sluiten in een plantentuin. Even rustig genieten van een mooie en groene omgeving. Zalige dagen.












Eind maart vertrokken Jan en ik op twee-weken durende reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3 | dag 4 | dag 5

Veel liefs,
Melissa

FLORIDA {Day 5: St.Augustine – Orlando}


Dag vijf van onze trip naar Florida! We reden die dag van St. Augustine naar Orlando. Een reis van ongeveer 260 km, gelukkig hadden we na 170km een tussenstop in Daytona Beach. Ik weet het, die afstanden, ze lijken GIGANTISCH! Maar ginder leek dat allemaal wel mee te vallen (je weet wel, Amerika hé, bigger and better ;-)). Alhoewel dit één van de kortste tochten was van onze reis 😉

We vertrokken die dag goed op tijd zodat we niet dezelfde fout maakten als onze eerste rit (waar we pas tegen 16u op de eerste stop aankwamen en doodop aankwamen in ons hotel ’s nachts). ’s morgens genoten we nog van een ontbijt met bejaarde amerikanen die ons alles over sex leerden en die niet begrepen (alweer) wat wij Europeanen in St. Augustine deden! Rond de middag waren we in Daytona Beach. Toegegeven, de rit was niet altijd even vriendelijk en kalm dan ik had gewild. Het was eerder een ‘ja weet ik veel waar we moeten zijn, ik ben hier zeker al 100 keer geweest, weet je wel… we zijn in Amerika hé’ of ‘hé, moeten we niet over het strand rijden want we zijn in daytona beach, alhoewel, zeker dat we al in daytona beach zijn en niet gewoon illegaal op het strand gaan toeren?’ Uhu. Daytona Beach dus. De plek waar je met de auto’s over het strand mag rijden (naar het schijnt de enigste plaats in Amerika waar dit mag). De feestplek bij uitstek tijdens spring break. Na heel wat zoeken hadden we een parkeerplaats (veilig weg van het zand, we moesten maar eens in het zand verdwijnen of niet meer eraf kunnen ofzo ;-)) en genoten we van de zon en de moooooooiste lucht die ik in men leven gezien heb. ZO blauw. Echt, dat heb je nu nooit hier in grijs België. Instant Happiness noemen ze dat ook wel eens.

We genoten van een kleine strandwandeling en gingen dan naar een Sloppy Joe’s om ons vol te proppen met lekkers (en een koud biertje erbij uiteraard ;-)). Toen was het tijd om onze tocht verder te zetten en reden we nog een kleine 100km verder, op naar ons hotel in Orlando, waar we drie dagen zouden blijven (eindelijk! 3 dagen!) We wisten toen enkel nog niet zo goed of we daar nu blij of bang moesten van worden… onze reviews die we op voorhand hadden gelezen over het hotel waren nu niet bepaald veelbelovend (lees: moordpartijen enzo).

Meer daarover snel 🙂
(maar ik leef nog, zoals ge ziet,dus het hotel viel nog mee zeker?)








Eind maart vertrokken Jan en ik op twee-weken durende reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3. | dag 4

Veel liefs,
Melissa

FLORIDA {Day 4: St.Augustine}


De maand april is nog niet om en realistisch gezien… ja hoor, het zou nog kunnen dat ik de weddenschap om alles tegen eind april online te krijgen, win. Maar laat ons eerlijk zijn. De kans begint heel erg klein te worden aangezien ik nu pas dag 4 van onze twee-weken durende reis online zet.

Dag 4 was één van de mooiste van de reis vond ik zelf. We hadden een ganse dag op ST. Augustine te bezoeken. Het is een ‘historisch’ dorpje en zoals ze zelf beweren heeft het de charme van europa. Alhoewel het allemaal HEEL erg fake was, was het langs de andere kant toch ook pittoresk en lief. De hoofdstraat ST. George is een kasseiweggetje dat je langs leuke (maar soms ook zeer typische) boetieks brengt. Verder zijn er ook enorm veel café’s, restaurants en terrasjes te doen. Als je eventjes uit het centrum gaat wandelen, zie je ook al de mannen en vrouwen die van het centrum naar huis gaan en nog in hun ‘kostuum’ lopen. Jawel, ze gaan allemaal verkleed naar hun werk. Europees naart schijnt 😉

Wij bezochten het in de voormiddag (toen was het nog zeer rustig en zag je duidelijk dat er ’s avonds enorm veel ambiance was geweest) en in de namiddag gingen we iets verder van het centrum weg. We wandelden langs de boulevard en aten de LEKKERSTE cupcakes die ik men leven geproefd heb. Werkelijk! We hebben ook een kleine stop gemaakt in het flagler college een kunstschool in Florida. Het waren denk ik examens op dat moment maar toch, die sfeer en de mensen. Even heb ik overwogen om terug kunst te gaan doen, enkel om in die mooie school te mogen vertoeven!

Tussen de supertypische souvenirwinkels in st. george street was er ook één winkeltje ‘red pineaple’ dat me meteen opviel. Wat een prachtige kledij en hebbedingetjes. Ik had werkelijk de ganse winkel willen meenemen naar huis. Uiteindelijk werd het enkel een sjaaltje, wat boekjes en een leuk t-shirtje. Ik was echt WEG van deze winkel en de vriendelijke verkoopster. Eventjes wou ik nooit nog ergens anders naartoe en gewoon in deze winkel blijven wonen 🙂

Al bij al was het dus een zeer typisch dorpje maar voor wie goed keek was er heel veel creativiteit, leuke shops, enorm leuke cupcakes, toffe houten huisjes en ander leuks te vinden. De mensen hier waren ook ECHT geïnteresseerd in wat wij (als europeanen?) in godsnaam in St. Augustine kwamen doen. Het was echt de moeite om eens te zien.

Kijk zelf maar even!



















Eind maart vertrokken Jan en ik op reis naar Florida. Een foto-verslag volgde op de blog. Meer hierover kan je hier vinden: dag 1 | dag 2 | dag 3.

Veel liefs,
Melissa

Friday. It’s Movie Time {Blue Valentine}


Het is eventjes geleden maar vandaag wou ik toch nog een mooie film met jullie delen. Blue Valentine, een vrij recente film (2010) zag ik voor het eerst in de cinema ‘hangen’ toen Jan en ik op vakantie waren in Florida. Het zag er mij best een mooie film uit (en een erg leuke affiche) en eenmaal thuis, heeft Jan op mijn commando de film van internet geplukt. 😉

De film zelf draait rond een koppeltje: Dean (gespeeld door de immergoeie acteur Ryan Gosling) en Cindy (Michelle Williams). Samen hebben ze een dochtertje. Alles lijkt perfect tussen hun. Je ken het wel zo’n mooi liefdesverhaal waarin alles perfect lijkt, tot we enkele ergernissen naar boven zien komen. De film zelf is opgebouwd rond flashbacks. Hierin zien we hoe de twee elkaar leerden kennen. Deze flashbacks versterken de pijnlijk geforceerde momenten waarop het echtpaar hun oorspronkelijke liefde probeert terug te halen.

Het verhaal slingert tussen heden en verleden. Dean besluit om hun huwelijk een boost te geven en boek een motelkamer. Impulsief en ongedwongen. Net zoals het vroeger was. Enkel is de chemie van vroeger voorgoed kwijt, en dat komt nog meer tot uiting tijdens hun weekendje weg.

Ik vond deze film enorm mooi en triest tegelijk. Hartverscheurend is misschien het beste woord.
Op één of andere manier herken ik gedeeltelijk het ‘verlies’ van de prille liefde. Iedereen die al een tijdje in een relatie zit, kan wel aanvoelen hoe het is en hoe het voelt om de prille liefde te verliezen en over te gaan naar ‘houden van’. Enkel heeft het hier een og triestiger kantje. Een wrang gevoel kreeg ik bij de film. Stiekem hoop je de ganse film lang dat alles zal veranderen, leef je mee… alof je het zelf meemaakt of ooit zal meemaken, lijkt het wel.

Een heel erg mooie film vond ik. Jan was minder fan (en viel bijna letterlijk in slaap). Imdb geef mij althans gelijk met een mooie 8,7/10. Het is een film voor liefhebbers van de liefde en de melancholie van afscheid nemen. En moest je niet van liefde houden, moet je gewoon kijken omdat het twee superacteurs zijn! Stiekem wou ik wel een beetje ‘Cindy’ zijn. Ryan Gosling mag mij althans wel eens op een gitaarke komen verleiden (en dan liefst met die zonnebril en een pint in de hand, dank!) 🙂

Veel liefs,
Melissa